In de aanloop naar de grote internationale klimaatconferentie in Kopenhagen, waar over een opvolger van het huidige Kyoto-verdrag zal moeten worden besloten, hebben vele klimaatwetenschappers, politici, media en milieuactivisten in felle kleuren de verschrikkingen van een nakende klimaatcrisis geschilderd, ten einde politieke steun te mobiliseren voor stringente afspraken aldaar. Daardoor zou de temperatuurstijging kunnen worden beperkt.

Maar Moeder Natuur wil niet erg meewerken om de mensen daarvoor enthousiast te maken. De gemiddelde wereldtemperatuur is de laatste tien jaar namelijk gedaald, terwijl de CO2–concentratie in de atmosfeer nog steeds stijgt. Dit is in strijd met de uitkomsten van alle klimaatmodellen.

Als ik in den lande voordrachten houd over de klimaat-’problematiek’, vraag ik wel eens aan mijn gehoor of dat bekend is. Dat blijkt slechts zelden het geval te zijn. Ondanks het feit dat de overheid jaarlijks miljoenen uitgeeft aan klimaatvoorlichting, blijkt deze boodschap toch niet tot het publiek te zijn doorgedrongen. Dat klopt ook wel want de officiële voorlichting houdt deze informatie maar liever onder de pet. Als die bekend zou worden, zou de offerbereidheid van de burgers voor een kostbaar klimaatbeleid wel eens kunnen worden aangetast. En dat is natuurlijk niet de bedoeling.

Zwijgen als het graf
Maar aangenomen moet worden dat de burgers zo her en der toch wel kritisch commentaar moeten hebben opgevangen over de vermeende klimaatcrisis (die maar niet wil komen). Niet van het gros van de media, want die zwijgen daarover als het graf. Maar er waren uitzonderingen, zoals Simon Rozendaal, wetenschapsredacteur van Elsevier, die reeds járenlang (en voor zover mij bekend als eerste) heeft gewezen op de tekortkomingen van de wetenschappelijke onderbouwing van de klimaatangst.

Later is daar het blad Spil bijgekomen, dat tegenwoordig als belangrijkste platform dient voor de klimaatsceptische wetenschappers in ons land. En dan zijn er nog de klimaatsceptische websites, die de laatste jaren als paddenstoelen uit de grond zijn geschoten, in Nederland de Klimatosoof. Ook breder georiënteerde websites als ‘De dagelijkse standaard’ en de ‘Vrijspreker’ schenken zeer regelmatig aandacht aan de klimaatdiscussie.

Onzin
Maar naast de klimaatsceptici, zijn er nu ook anderen die kritische opmerkingen maken over de klimaathysterie. Zo merkte Oxford–professor Kathy Willis onlangs op: ‘The evidence of climate change–driven extinctions have really been overplayed,’ (in het Nederlands zou je dat misschien het beste met ‘onzin’ kunnen vertalen).

Daarnaast bekritiseerde de Indiase milieuminister Ramesh het VN–klimaatpanel over de alarmerende berichten over het afsmelten van de gletsjers in de Himalaya. Voor zover dat al plaatsvindt, blijkt dat niets te maken te hebben met CO2–uitstoot door de mens. Zelfs onheilsprofeet Al Gore krabbelt terug. Hij erkent nu dat de rol van CO2 veel minder belangrijk is dan hij eerder heeft gesuggereerd. En zo zijn er nog vele andere voorbeelden.

Mijn mening? De klimaatcrisis bestaat alleen in de virtuele werkelijkheid van de klimaatmodellen. En de klimaatcrisis is als wachten op Godot.

Bron: NOS Weblog